مردي از تبار زهرام - آخرين منجي ِ دنيام

روز و شب چشم انتظارم - عمري ِ به فكر فردام

ساكن غريبِ صحرام - خيلي خسته،خيلي تنهام

دنبال يه هم زبونم – گوش كن ِ به دردِ دلهام

باز همون قصه ي گندم – رفتم از ياداي مردم

گاهي ِياد من ميفتن - تو مسير جمكران، قم

بسكه دنياشونُ ساختن – بازي اصلي رو باختن

كربلا، مدينه، مشهد – منُ ديدن، نشناختن

فصل عاشقي تمومه – بغض ِتلخي تو گلومه

بايدم منُ نبينن – شكما پر از حرومه

عده اي تو قصرو بُرجن – حق اين مردمُ خوردن

تو لباس ِپاك ِ جدم – آبروي ِ دينُ بردن

آدماي ِ حق به جانب – مال مردم خورِ كاسب

واسه شهرتِ كه ميرن – سي چهل تا حج ِ واجب

خيليا گرسنه شونه – دلشون ز غصه خونه

ولي خورشيد كه هميشه – پشت ِ ابرا نمي مونه

پس چي شد پنداي قرآن!؟ - اين حديثِ شاه مردان...

هر جايي كه حرف فقرِ – تو خطر ميفته ايمان

حيف ِ ري كه لاله پوشه ! – پرچم ِ علي به دوشه

تو خيابوناش واسه نون – زنه عفت مي فروشه

عده اي بيراهه ميرن – ظاهراً تويِ ِ مسيرن

جاي خمسي كه نميدن – خونشون روضه ميگيرن

هنوزم خيليا هستن – تو ضلالت چيره دستن

با نگاه پر گناشون – دلم ُ خيلي شكستن

بعضي عا شقام چه ماهن – مرد ِ جنگ ِ با گناهن

پشت من گرم ِ به اونها – يه تنه صد تا سپاهن

بعضي شيعه هام خدايي – با دلاي ِ كربلايي

نديدم حتي از اونها – سرِ سوزنم  خطايي

تا بيام ، همش مرتب – با دو چشم تر دل ِ شب

قسمش ميدن خدا رو – به مقام و حق زينب